Aluguer de coche en Islandia: seguros, fianza e como non pagar de máis

Para percorrer Islandia en coche non necesitas un 4×4, só para as pistas F. Conta cun seguro premium de 25–40 €/día, unha fianza de ata 3.500 € e o imposto por quilometraxe de 6,95 ISK/km, e respecta os 90 km/h en asfalto e 80 km/h en grava.

Con tracción ás 2 rodas podes circular por toda a Ring Road e os camiños de grava de Islandia, que é a gran maioría de sitios.

Para unha viaxe dunha semana, por menos de 300 € tes toda a viaxe cuberta sen estrés, sen preocuparte de portas, ventás, pneumáticos ou golpes.

Todo isto sae da túa fianza, que queda indefensa: coa túa sinatura no contrato, dáslles barra libre para sacar de aí o que consideren.

Se dubidas de se o teu coche pode cruzar un río, non o cruces.

Non é un truco dunha compañía en concreto para cobrarche máis, é un imposto do goberno igual para todas.

Respecta as velocidades máximas: 90 km/h en estradas asfaltadas e 80 km/h en camiños de grava, en toda a illa.

Asegúroche que o 90% das rutas que organizo non necesitan un coche especial. O único requisito que adoito recomendar é que todos os ocupantes e a súa equipaxe viaxen cómodos: a maioría de viaxes pola illa son itinerantes, así que estarás continuamente metendo e sacando cousas do coche. Por iso, planifica ben o tamaño do maleteiro, se o modelo de coche é espazoso ou estreito. Se viaxas no inverno, está moi pendente de que leve polo menos as rodas de tempada: isto último é obrigatorio para todas as empresas do 1 de novembro ao 15 de abril, pero revisalo nunca está de máis pola túa seguridade.

Conclusión: podes darlle a volta a Islandia nun turismo normal e corrente, axustando a gama del ao teu peto ou gustos. Durante os teus días de viaxe verás moita variedade de xente facendo o mesmo ca ti, pero con coches que te sorprenderán: por exemplo, unha parella pode dar a volta a Islandia, en épocas fóra do inverno, nun Yaris ou un Corolla pequeno. Esquece a idea de que vas ao Ártico e necesitas si ou si un coche enorme, e o gasto que iso leva consigo.

Dito todo isto, quero que te quedes tranquilo co tema do coche que necesitas, e que teñas claro que ao final é igual que elixir un coche para ir por Francia, España ou calquera outro país, salvo os casos de inverno máis duro ou que desexes entrar nas estradas F. O modelo de coche? Esa si é a túa decisión, e os teus gustos e o teu orzamento son os que van mandar sempre.

Iso si, ten en conta que moitos dos "4×4" que ofrecen as rentacar non o son realmente: só contan con sistemas de tracción especial e automáticos que ti non controlas aínda que o pretendas, así que pagas por algo que non vas usar. Con tracción ás 2 rodas podes circular por toda a Ring Road e os camiños de grava de Islandia, que é a gran maioría de sitios.

Os prezos do combustible son altos, como todo en Islandia: unha viaxe media polo sur de Islandia, duns 1.500 km aproximadamente, pode supoñer un gasto de entre 250 e 300 € en combustible. Se estás pensando en buscar un modelo híbrido para ter un certo aforro, ollo, porque algunhas compañías son moi "cucas" e os seus prezos son maiores cando en realidade non che dan o coche co cable de carga necesario nin aínda que o pidas, así que só aproveitas o que o coche carga mentres se move, que non é demasiado, ou case nada. Vixía isto e mira se che compensa. Ademais, estes coches híbridos teñen depósitos máis pequenos e dánche menos autonomía entre gasolineiras.

En canto ao eléctrico, hai un auxe desta demanda en Islandia: é un país superavanzado neste tema, e conta cunha rede de supercarga moi boa, incluso en zonas que son auténticos erais atopas un cargador eléctrico. Non podo falarche de primeira man, así que aparentemente é unha boa opción, pero sinceramente non me atrevo a recomendarcho sen ter eu mesmo esa experiencia.

Cando planeas a viaxe a Islandia, ao principio todo son gastos: voos, hoteis, comida, o propio coche... e entón chega o seguro, que é das poucas partidas que parece "tocable", e pensas: aquí podo aforrar uns euros. Entendoche, é o lóxico, sobre todo se vas xusto de orzamento ou prefires gastar eses euros nun día extra de viaxe ou nalgunha excursión.

E aquí vai algo que quero deixar claro antes de seguir, de ti a ti: non che conto nada disto porque me leve unha comisión agochada detrás. Traballo como afiliado de Lava Car Rental, si, así que se alugas con eles levo unha bonificación pequeniña, e ti de paso levas un 5% de desconto. E aí remata a cousa, non hai letra pequena nin segundas intencións, cóntocho para que saibas exactamente de onde como.

Dito isto, máis abaixo vouche dar a miña opinión sincera de que seguros merecen a pena e cales non, cos seus pros e as súas contras, e Lava non sempre vai saír gañando, porque este tema ten moita miga. Así que segue lendo, que vén o bo.

Vale, imos ao lío. Hai unha palabra que vas atopar todo o rato e que convén que teñas clara dende xa: a franquicia. Pénsao así: é o máximo que vas pagar do teu peto se lle pasa algo ao coche, o resto corre por conta do seguro. Canto mellor sexa o seguro que contrates, máis baixa (ou directamente 0) é esa franquía.

E para que non te perdas entre siglas, imos simplificalo todo o posible: cada compañía separa as coberturas por tipo de dano, cada unha coa súa propia sigla e a súa franquía. Podes ir collendo estas soltas, ou directamente pillar o seguro Premium (ou "Full Protection", cada compañía chámalle á súa maneira), que as mete todas nun mesmo pack e deixa as franquías a 0. A min, sinceramente, sáeme máis a conta e máis simple ir polo pack completo, así que é o que fago sempre. Aquí tes o desglose:

As siglas cambian segundo a compañía (algunhas usan outros nomes para o mesmo) e as franquías de cada unha varían moito, así que mellor non dar cifras que poidan liarte: pregunta sempre as túas antes de reservar.

Se leches máis artigos desta web, sabes que sempre intento que aforres ata o último céntimo, sen racanear pero sen pagar de máis. Pero no tema dos seguros xa che adianto que non imos ir por ese camiño: aprendín que cando alugo un coche, en Islandia ou onde sexa, non quero quebradeiros de cabeza extra.

Teño clara cal é a miña recomendación sobre como elixir o teu seguro, pero ao final é unha decisión persoal que tes que tomar ti. Quizais te sintas cómodo con 3.500 € retidos, dándolle permiso á compañía para quitarche dessa suma o que eles consideren, pero non é algo que eu poida aconsellarlle a ninguén. Para que te fagas unha idea de a que te expós, van exemplos reais.

Ten en conta que o meu volume de viaxes a Islandia é alto, e estatisticamente é máis doado que me sucedan estas cousas a min que a alguén que vén unha soa vez.

Rompín unha ventaniña traseira dunha furgoneta Renault Trafic. O cristal era pequeno, de 10x10 cm, o seu valor real debe rondar entre 100 e 200 € xa colocado. A min quitáronme máis de 800 €, segundo o baremo que eles mesmos calculan e que ti "aceptas" na letra pequena do contrato.

Deixeime unha botella de auga baleira no maleteiro: 70 € de gastos de limpeza.

A un cliente meu rompéuselle a bisagra dunha porta polo vento ao abrila, algo moi común en Islandia: perdeu a franquía completa, unha cifra moi superior ao custo de toda a súa viaxe dunha semana coa súa parella.

Devolver o coche sen o depósito cheo sae carísimo: a rentacar aplica un prezo da gasolina esaxerado, e ademais cobra un plus por "mandar a alguén a enchelo".

Nun dos coches rexistraran mal a matrícula na app Parka, así que estivemos pagando aparcamentos dun coche que non era o noso, ou que directamente non existía. Ao non coincidir a matrícula, cada aparcamento meteu un recargo por impago (en parte, erro noso por non revisalo). E como ao final a multa a pagou a rentacar, ademais cargáronnos eles outro plus de máis de 120 €.

O túnel de peaxe do norte non ten billeteiras e os carteis de aviso están en islandés: non pagalo é tan fácil como respirar. A multa son só 30 €, pero a rentacar cobroume 100 € máis só por xestionalo.

Todo isto sae da túa fianza, que queda indefensa: coa túa sinatura no contrato, dáslles barra libre para sacar de aí o que consideren.

O custo dun seguro premium con exención de franquía depende de cantos días de viaxe teñas, pero ronda aproximadamente entre 25 e 40 € ao día. Para unha viaxe dunha semana, por menos de 300 € tes toda a viaxe cuberta sen estrés, sen preocuparte de portas, ventás, pneumáticos ou golpes. E se ides en grupo e repartides o gasto, a relación entre o que arriscas e o que custa vólvese ridícula.

Un extra que case ninguén conta: co seguro premium, moitas rentacar nin che revisan o coche a fondo ao recollelo ou devolvelo. Aforras o ritual de fotos e vídeos de cada rabuñadura, aínda que co seguro básico si cho recomendo.

Non todas as rentacar son iguais, e elixir ben pode aforrarche tanto diñeiro como desgustos. Aquí vai a miña comparativa honesta, sen quedarme só coa compañía coa que colaboro. Ademais, depende do tipo de viaxe que fagas: hai compañías locais que coñecen mellor o que Islandia lle esixe a un coche e céntranse xusto niso.

Prezos competitivos e flotas enormes, pero en Islandia teñen unha vantaxe bestial: mostrador dentro do propio aeroporto de Keflavík. Víos nada máis pisar chan islandés. Sales da terminal coa chave na man e recolles o coche xusto fóra, isto non ten rival se o que buscas é comodidade.

O resto de compañías, locais ou non, adoitan ter as súas oficinas e garaxes nun polígono a uns 3 km do aeroporto, ao que non se pode chegar a pé. Hai un autobús lanzadeira gratuíto, pero tes que estar pendente da parada, ou a propia compañía recólleche coa súa lanzadeira privada se lles deches os teus datos de voo (cheguei a esperar horas por algunha, non vou dar nomes).

Lava Car Rental ten moi bos prezos e das valoracións máis altas de clientes que vin. Son ademais os nosos socios afiliados, así que se reservas con eles dende aquí levas un 5% de desconto no teu coche por Islandia. O único pero, e dígoo por ser xustos: o seu seguro premium ten algunhas lagoas e deixa sen cubrir aspectos que outras compañías si cobren.

Enlace de afiliado · Lava Car Rental

Nuestro colaborador en Islandia, con estas coberturas incluidas de serie. 5% de descuento automático al reservar por nuestro enlace.

Ver prezos e dispoñibilidade

Se vas coller un 4×4, e sobre todo se vas ás Terras Altas, aquí hai un gañador claro, incluso merece a pena aguantar lanzadeiras ou traslados ata a súa oficina: os seguros premium de Lotus Car Rental destacan por cubrir cousas que literalmente ninguén máis cobre, como que o coche se quede parado nun río, lle entre auga ou sufra corrosión pola parte inferior. E algo que me encanta: se tes un problema causado polo teu propio erro, a franquía do guindastre ten un tope máximo duns 230 €. Se vas ás Highlands e non queres arriscarte, esta é a túa compañía.

E xa postos a ser sincero do todo: encantaríame ter tamén de afiliados a Lotus e a Europcar, ademais de a Lava. Se alguén desas compañías está lendo isto, xa sabedes, chamádeme.

O resto de compañías pode variar. Se tes algo xa contratado con outra e é cancelable, eu cambiaríame a algunha das que che dixen. Se non podes ou non queres cambiar, polo menos revisa sempre estes puntos:

• Que cobre e que non cobre. Compara a letra pequena do seguro que vas contratar co que realmente pensas facer alí: F-roads, vaos de ríos, época de neve...
• A fianza que che piden. E se a túa tarxeta de crédito soporta esa cantidade bloqueada, como xa che contei antes.
• Seguros externos á rentacar. Compañías como AXA venden seguros na mesma páxina onde reservas o coche, sen relación coa rentacar, que logo intentará véndeche o seu propio no mostrador. Estes seguros externos devólvenche o diñeiro se tes un problema, pero ollo: primeiro tes que pagalo ti á rentacar, así que asegúrate de que dispós desa cantidade. O reembolso despois é rápido, antes dunha semana.

En 2020 tivemos unha mala experiencia cunha rentacar local situada nas inmediacións do aeroporto: Geysir. Chegounos con bos prezos, pero os coches eran vellos, con cantidades absurdas de quilómetros ás costas, e a atención ao cliente foi pésima.

Entregáronnos un coche defectuoso, con testemuñas acesas no cadro, que acabou avariándose aos 100 km. Entregáronnos outro, e ademais pagaramos por un 4×4 de tracción total e deron un Dacia Duster con tracción híbrida que vía un guindastre e subía só. Para máis inri, pinchamos ata 3 rodas: puidemos velas e estaban case lisas, sen debuxo, e fixéronnolas pagar sen piedade. Estaban "asociados" co taller que nolas reparou, que nos cobrou sen orzamento previo, e ademais deixámoslle á rentacar dúas rodas novas pagadas por nós. Unha estafa que denunciamos e arranxamos semanas despois, pero que nos fastidiou parte da viaxe.

Pasaron varios anos dende entón, e mirando as recensións actuais, a nota xeral da compañía mellorou bastante, aínda que de cando en vez segue aparecendo algunha queixa parecida á nosa (coches en mal estado, tardanza en resolver avarías). Cóntocho para que o teñas en conta, non para condenalos de por vida: revisa sempre as opinións máis recentes antes de reservar con calquera compañía, incluída esta.

Xa sabes que coche necesitas para a Ring Road e as estradas de grava, así que toca falar da outra Islandia: as pistas F, as que levan ás Terras Altas.

En Islandia o estado dunha estrada pode cambiar en horas, así que non te fíes do que leas aquí (nin en ningún blog) sen comprobalo ti mesmo antes de saír. Estas son as tres webs que uso sempre:

Se non tes datos móbiles, tamén existe o teléfono de información de estradas, o 1777, con liña aberta todos os días.

A web de road.is é moi intuitiva: verás un mapa da illa, seleccionas a túa posición ou directamente a ruta pola que vas, e aparecen as estradas coas súas incidencias. Se non é verán, todo o centro da illa aparecerá en vermello, como calquera outra estrada afectada por algún tipo de restrición. A web de safetravel é máis xenérica, pero se hai algo importante, seguro que aparece aí: temporais, obras, etc.

Ese aviso de Fimmvörðuháls é real: cóntocho con detalle aquí.

Xa che contei que a inmensa maioría das estradas de Islandia se poden percorrer cun turismo normal, pero agora toca falarche das estradas especiais: as estradas F, ou F-roads. A letra F do nome vén do termo islandés fjall, que significa montaña, así que son estradas de montaña, aínda que iso non significa que todas discorran só por vales: moitas atravesan chairas, pero ao mesmo tempo cruzan ríos e teñen un traxecto movidiño.

A primeira restrición que debes coñecer é que a inmensa maioría destas F-roads só abren no verán, e algunhas incluso apenas un par de meses como moito (normalmente entre mediados de xuño e primeiros de xullo, segundo o que nevase ese inverno, e revísase estrada por estrada en road.is). A seguinte restrición márcaa o tipo de coche: só poden acceder 4×4, e non vale que ti creas que o teu coche pode, a túa compañía de aluguer debe certificalo, e o normal é que che deixe ben claro se podes ou non.

Ollo con saltarte esta restrición: incluso aínda que non che pase nada, o normal é que os coches de aluguer estean xeolocalizados por seguridade, e poden sancionarte se accedes sen permiso.

Estas estradas varían moito na súa dificultade: non todas son un reto, algunhas zonas transcorren de forma tranquila, pero outras van esixirche subidas, pasos con gretas no chan, e os temidos vaos de ríos, onde moitos coches se quedan varados coma barcos por exceso de confianza dos seus condutores.

E aquí vai o aviso máis importante desta guía: practicamente ningún seguro, de ningunha compañía, cobre os danos por cruzar un río, nin sequera os niveis premium (coa excepción de Lotus que xa che contei). Se o coche se queda parado na auga ou o leva a corrente, o guindastre só pode custarche entre 200.000 e 500.000 ISK, e o coche en si ata 1.000.000 ISK ou máis.

A F208 é unha estrada F para a que algunhas compañías piden 4×4, aínda que outras dan permiso para facer sen el o tramo ata o primeiro río, xusto antes de Landmannalaugar, onde incluso hai un aparcamento de pago para deixar o coche e cruzar o río a pé ata o cámping, a zona de sendeiros e as termas, sen arriscarte co cruce de ríos.

É unha das que eu conducín, e sen ser das máis profundas, non é apta para cardíacos. A F208 é unha auténtica delicia visual, un dos tramos de estrada máis bonitos que existen: paisaxes doutro planeta, volcáns, montañas, lagos, ríos, glaciares e todo tipo de barbaridades condensadas en aproximadamente 2 horas de coche. Só este camiño xa xustifica alugar un 4×4 no verán, por se che toca unha compañía que non te deixe entrar cun coche normal.

Ollo: se non queres ou non podes cruzar ríos, debes volver polo mesmo camiño, aínda que o GPS che diga outra cousa. Landmannalaugar en si mesmo é un lugar máxico ao que se chega e se sae por máis estradas, pero esas xa son fariña doutro costal.

A famosa F210 é outra estrada que queremos destacar pola súa especial dureza e o seu cruce continuo de ríos. Aínda que teñas un 4×4, debes saber que esta estrada é bastante longa, o cruce de ríos é continuo, e nun ou dous casos o río (o Holmsá, en concreto) é especialmente ancho e profundo para coches que non sexan adecuados: é un dos ríos con récord de coches atrapados, e nunca debes tentar cruzalo se non estás seguro.

E ollo, porque nin sequera o seguro de Lotus que che comentei antes te salva aquí: a súa propia póliza deixa a F210 explicitamente excluída, igual que o cruce cara a Þórsmörk, así que neses tramos a responsabilidade é túa, pase o que pase.

Esta non é unha pista F, pero merece o seu propio aviso: a estrada 939 (porto de Öxi), no leste de Islandia. É unha pista de montaña duns 20 km, sen asfaltar, que sobe ata os 532 metros con pendentes de ata o 20%, curvas e cambios de rasante cegos. O problema é que Google Maps e moitos GPS márcana como o camiño máis curto entre Djúpivogur e Egilsstaðir (aforrache uns 71 km fronte a rodear pola Ring Road), e suxírenta sen avisarche do esixente que é.

En condicións normais non é un problema que che supoña risco real, de feito a paisaxe é incrible: subes alto e ves unhas fervenzas e uns ríos que non se entende nin de onde saen. Pero evítaa con néboa ou choivas; de feito, se está mal o tempo, o normal é que xa estea pechada. Calcula ben os teus tempos para non facela de noite: pode volverse perigosa, e tes unha alternativa real e segura.

RelacionadoCando abren as Terras AltasLandmannalaugarRutas por Islandia

As rodas de inverno son obrigatorias por normativa do 1 de novembro ao 15 de abril, e debes asegurarte de que veñen postas de serie nesas datas. Pero se cres que as necesitas fóra desas datas, pídeas sen dubidalo. Estas rodas, ademais dun debuxo especial, teñen unha especie de tachuelas para maximizar a aderencia en zonas con xeo ou moita neve.

O perigo real no inverno non adoita ser a neve en si (vese, e condúcese despacio), senón o hielo negro (esa capa de xeo transparente, case invisible), que aparece sobre todo en pontes e zonas con sombra. Aínda que, sen dúbida ningunha, o perigo número 1 é o viento, que en Islandia é protagonista todo o ano, pero vólvese máis perigoso no inverno levantando cortinas de neve que te deixan sen visibilidade de golpe. Se conduces con coches altos (furgonetas, campers), pode chegar a mover o vehículo na estrada de maneira considerable, e estarás exposto a cortes de estrada especiais para este tipo de vehículos.

Súmalle que en pleno inverno hai poucas horas de luz, así que as rutas longas hai que planificalas para non acabar conducindo de noite por estradas que non coñeces. E ten paciencia: os peches de estrada son moito máis frecuentes que no verán, así que ten sempre un plan B.

RelacionadoMellor época para viaxar a IslandiaAuroras boreais

En Islandia o tema das gasolineiras trae outro "regalito" en forma de gasto extra ou retención na tarxeta, e vouche contar como mitigalo, ou polo menos ir preparado. Pero antes, explícoche o prezo e o novo imposto que creou o goberno islandés por quilometraxe.

Como todo nesta illa, o combustible é máis caro que na Europa continental. Darche un prezo aquí non sería útil, porque a gasolina varía case a diario, pero faite a idea de que en ocasións vina case un euro máis por litro que en España, aínda que outras veces non tanto: en xeral móvese entre os 2 e os 3 € por litro.

Algunhas das compañías de gasolineiras máis habituais en Islandia son N1, Olís ou Orkan. Non podo dicirche cal é máis barata, de novo porque flutúa, pero si é máis normal que nos núcleos urbanos o prezo sexa máis baixo que repostar en zonas afastadas de todo. Cando alugues o teu coche, moi posiblemente che dean unha chapiña ou chaveiro co que podes descontarte uns céntimos nunha das marcas, segundo os acordos da túa compañía de aluguer: aproveitao para aforrarte algo.

No tema dos repostaxes, eu adoito intentar sempre encher o depósito en horario comercial e en sitios onde o surtidor estea atendido por unha persoa, á que lle podes pedir que che poña unha cantidade fixa. Aquí debes ter o ollo posto en averiguar aproximadamente canto lle cabe ao teu coche, para calcular canto necesitas e enchelo o máis posible dunha vez.

Cando non podes encher así, vas atoparte, e non poucas veces, con surtidores que che reteñen unha cantidade fixa na tarxeta aínda que non enchas o depósito enteiro: adoita rondar os 150 €, que quedan retidos uns días (outro gasto máis para a túa xa castigada tarxeta, sumado á fianza do coche). É un cargo real na túa tarxeta, na moeda que sexa: o banco convérteo automaticamente dende ISK, e segundo o teu banco e as túas condicións, tamén poden cobrarche unha pequena comisión de cambio de divisa. Se ao final repostas 60 €, devólvenche os outros 90 €. Se tes que encher 4 veces, terás 4 retencións destas, que logo che devolven en 24-48 h, ou como me pasou a min algunha vez, case dúas semanas. Asegúrate de que che queda saldo dispoñible nas tarxetas que leves á viaxe.

Aínda que sexa un sistema fastidioso, sempre acaban devolvendo as retencións: nunca nos faltou un só euro.

A novidade de 2026: dende o 1 de xaneiro, todos os coches de aluguer pagan un imposto por quilometraxe de 6,95 ISK por quilómetro percorrido (algo máis en vehículos máis pesados), que substitúe os antigos impostos agochados no prezo da gasolina. Calcúlase ao final do aluguer segundo os quilómetros reais que fixeses, e aplícase a todas as rentacar por igual, teñas quilometraxe limitada ou ilimitada na túa reserva. Para facerte unha idea: nunha viaxe de 1.500 km, o custo extra por este imposto ronda os 73€.

Ademais, segundo o propio goberno islandés, os prezos compénsanse, porque outros impostos agochados na gasolina desaparecen, equilibrando así o prezo total. E este imposto non é cousa do turismo: aplícase a todos os coches de Islandia, non só aos de aluguer.

En canto a peaxes, a verdade é que en Islandia non é un gran problema, como noutros países onde che destrozan a carteira a base de peaxes. O único de toda a Ring Road atópase ao norte da illa, preto de Akureyri: o túnel de Vaðlaheiðargöng. E creo que ata xustifica o seu prezo, porque substitúe un antigo tramo de montaña que eu non cheguei a coñecer, pero que segundo a información que teño era unha zona perigosa.

O prezo ronda os 15 €, e xa che contei a anécdota deste mesmo túnel: non é unha peaxe clásica con billeteiras, só ten uns avisos en forma de cartelaría. Págase en liña a través dunha web e tes 24 horas dende que as cámaras che fan a foto da matrícula. É moi fácil esquecerse ou directamente non velo, así que ponte unha alarma para pagalo esa mesma noite, ou que outro ocupante do coche o faga.

Conducir en Islandia é toda unha experiencia. Ata agora parece que só che contei cousas malas, pero deixei isto para o final, a modo de conclusión: todo o malo que che contei é só para que teñas todo o coñecemento necesario e non te colla nada por sorpresa. Pero a verdade é que conducir en Islandia, na maioría dos casos, é unha experiencia marabillosa.

A propia viaxe en coche é outro dos puntos a visitar, porque Islandia é moito máis que os seus sitios famosos: é un paraíso que, cando o percorres, vas continuamente coa boca aberta admirando paisaxes, glaciares, ríos, postas de sol, volcáns ou lagoas de icebergs. Pode ser todo un reto estar concentrado entre tanta beleza mentres o resto de pasaxeiros só se marabillan en voz alta e ti tes que prestar atención á estrada, pero garántoche que, cos seus problemas, é unha experiencia máis da viaxe.

Só che pedimos dende aquí que conduzas con seguridade: evita sempre que sexa posible conducir de noite, usa o sentido común, non te saltes restricións de acceso (se unha estrada está pechada, non entres aínda que non vexas o perigo) e respecta as velocidades máximas: 90 km/h en estradas asfaltadas e 80 km/h en camiños de grava, en toda a illa. Os radares en Islandia, e a propia policía, non teñen piedade con estas infraccións.

RelacionadoRutas por IslandiaIslandia en autocaravanaPlanificar a viaxe